This is default featured slide 1 title

This is default featured slide 2 title

This is default featured slide 3 title

This is default featured slide 4 title

This is default featured slide 5 title

ADRESOWANIE PAMIĘCI

Adresowanie pamięci. Maszyna Turinga ma ogra­niczone możliwości dostępu do pamięci; wszystkie da­ne znajdują się na taśmie, może ona przechodzić tylko do sąsiednich komórek, a więc ma tzw. dostęp sekwen­cyjny. Współczesne komputery korzystają z tzw. do­stępu swobodnego (Random Access Memory), dzięki tzw. adresowaniu pamięci. Każda komórka ma swój adres; procesor może bezpośrednio sięgać do określonej komórki, nie mijając komórek o sąsiednich numerach, a więc czas dostępu do informacji jest zawsze taki sam i nie zależy od adresu komórki.   W MT rozkazy są oddzielone od pamięci. Są one zawarte w tablicy stanów, a nie na taśmie. W nowo­czesnych komputerach rozkazy programu są zazwy­czaj umieszczone w pamięci, w tym samym układzie, gdzie umieszczone są dane.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

KOMPUTER NICZEGO NIE DOZNAJE

Komputer niczego nie doznaje, niczego nie .mierzy, choć oczywiście może być podłączony do czujników i urządzeń, pomiarowych.* Komputer operuje dopływa­jącymi doń sygnałami, czy będą to symbole bezpośred­nio wprowadzane przez człowieka, na przykład liczby lub litery, czy też dane cyfrowe z urządzeń pomiaro­wych. Budowane dotąd komputery działają jak maszyna Turinga (MT), o czym pisze obszernie Bolter, nie ma więc potrzeby tego powtarzać. Niemniej trzeba też podkreślić — czego nie czyni, niestety, autor książki — że komputery współczesne różnią się od maszyn Tu­ringa pod kilkoma praktycznymi względami. Oto naj­ważniejsze różnice.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

KOMPUTERY OSOBISTE

Ale na ogół nawet mikro­komputery osobiste są coraz częściej połączone po­przez modemy (sprzęgacze telekomunikacyjne) z inny­mi komputerami, a zwłaszcza z wielkimi komputero­wymi bankami danych. W tych sieciach informacyj­nych komputery stanowią jakby węzły intelektualne, a ich wewnętrzna przestrzeń otrzymuje jeszcze jeden wymiar — globalny. Pojęcie noosfery Teilharda de Chardin (od greckiego noos — mózg, umysł) znajduje tu fizyczną i intelektualną reprezentację: cały świat bowiem zostanie kiedyś opleciony siecią informacyj­ną.Komputer ujawnia całkiem nowe możliwości, gdy staje się elementem takiej właśnie sieci.

 

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

NOWE ELEMENTY W ROZWOJU KOMPUTERÓW

Tym samym następuje połączenie technologii obliczeniowej z technologią komunikacyjną, z łącznością. Stwarza to nową jakość, którą w języku angielskim określa się jako IT, technologię informacyjną. W japońskiej ter­minologii mówi się tu o sferze CC, czyli Computer and Communication (komputer i komunikowanie), Francuzi stosują termin „telematyka”. Problematyka technologii informacyjnych jest ogro­mnie obszerna; tutaj warto tylko podkreślić to, co niesłusznie pominął Bolter, a mianowicie fakt, że współcześnie coraz rzadziej komputer stanowi urzą­dzenie w pełni samoistne, działające oddzielnie. Poje­dyncze komputery (zwane ogólnie stand-alone) spotyka się jeszcze na biurkach lub w domach, bywają używa­ne do gier, pisania tekstów.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
error: Content is protected !!